Όλη η συνέντευξη του Β.Στεφανάκου στο Πρώτο Θέμα

Αυτή είναι ολόκληρη η συνέντευξη που δημοσιεύθηκε την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011 στην εφημερίδα Πρώτο Θέμα. Ευτυχώς εδώ έχουμε πολύ... χώρο!

1.Πόσο εύκολο είναι κάποιος να αποδράσει από τις φυλακές;

«Δεν είναι καθόλου εύκολο. Αν ήταν δε θα είχε μείνει άνθρωπος στη φυλακή».

2. Στην περίπτωση Βλαστού ήταν οργανωμένο ή έμπνευση της τελευταίας στιγμής;

«Όταν ο σκοπός σου είναι να φύγεις από την φυλακή, εξετάζεις όλα τα ενδεχόμενα. Και όταν κρίνεις ότι έχεις πιθανότητες, προσπαθείς. Αρκετές φορές, από το τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις εξαρτάται και το ποσοστό επιτυχίας. Αν οι συγκρατούμενοι μου είχαν ρίξει έστω και μία σφαίρα στον αέρα για εκφοβισμό, δεν θα είχε κλείσει η τελευταία πόρτα πριν από το πεζοδρόμιο που τους χώριζε από τον σκοπό τους. Όμως, το υψηλό αίσθημα ευθύνης για τους αθώους αθώους επισκέπτες δεν τους άφησε να το κάνουν. Είπαμε δραπέτες, όχι να καταντήσουμε μπάτσοι ή πολιτικοί που δικαιολογούν παράπλευρες απώλειες.
Εξάλλου δεκαπέντε λεπτά αργότερα μετά την προσπάθεια απόδρασης που τους μίλησα εγώ από κοντά, μου είπαν,δεν τα καταφέραμε, ας ανοίξουν να φύγουν οι επισκέπτες, να δώσουν το όπλο στον αρχιφύλακα και να τελειώσει. Έλα, όμως, που τα λαμόγια της ασφάλειας και η ευθυνοφοβία και ο παραγοντισμός της εισαγγελέως ζήταγαν show με διαπραγματευτές στις τηλεοράσεις κτλ. Αν δεν προσπαθούσαν ο διευθυντής και οι αρχιφύλακες που πήγαν μέσα με τους εγκλωβισμένους, ήταν πολύ πιθανό να δημιουργηθεί πρόβλημα εκεί που είχαν τελειώσει όλα. Αυτά που λέω, τα έζησα στιγμή στιγμή και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης».

3. Τι πιθανότητα είχε να πετύχει;

«Για να εξαλείψει κάποιος κάθε δυνατότητα απόδρασης, πρέπει να δημιουργήσει μία φυλακή με συνθήκες που κάνουν το βίο αβίωτο. Το κόστος σε αντιδράσεις και σε ανθρώπινες ψυχές, θα είναι τρομερά μεγάλο. Περισσότερη δικαιοσύνη, ανθρωπιά και δικαιώματα θα έκαναν καλό. Μην ξεχνάτε ότι αφού η πολιτεία θέλει να φοράει τον δημοκρατικό μανδύα και δεν εκτελεί τους ενοχλητικούς, πρέπει να σκεφθεί ότι η κοινωνία κάποια στιγμή θα τους υποδεχθεί ξανά και δεν συμφέρει να είναι σκληροί άνθρωποι κενοί αισθημάτων που έχουν υιοθετήσει την ηθική της μνησικακίας και της εκδικητικότητας. Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη άποψη, ότι όσο χειροτερεύουν οι συνθήκες είτε στη φυλακή, είτε στην κοινωνία έρχεται η αφύπνιση και η αναγκαστική συνειδητοποίηση που δημιουργεί επαναστατικότητα, αλλά κατά τη γνώμη μου δε θα σας αρέσει καθόλου. Δεν είναι κορόιδα οι δυτικοί που τα εργαλεία του συστήματος στη δικαιοσύνη και στις αρχές προσπαθούν να τα κρατούν γυαλιστερά τουλάχιστον εξωτερικά».

4. Που βρέθηκαν τα όπλα;

«Απ' ότι μου είπαν οι φίλοι μου, τους τα πέταξαν στο προαύλιο από το δρόμο. Όπως γίνεται συνήθως και καθημερινά παρά το ότι υπάρχει αστυνομία και εξωτερική φρουρά. Ρωτήστε αυτούς για τα περαιτέρω».

5. Πώς είναι η κατάσταση στις φυλακές μετά την απόπειρα απόδρασης;

«Οι επιπτώσεις θα βαρύνουν τους κρατούμενους, οι σωφρονιστικοί θα καμαρώνουν για την επιτυχία τους, οι εισαγγελείς και οι μπάτσοι θα ψελλίζουν για τη διαφθορά των άλλων, τα κανάλια θα λένε τις αρλούμπες τους με τους αστυνομικούς συντάκτες να προσπαθούν να περάσουν την γραμμή της πηγής τους. Και ο ερμαφρόδιτος αστυνομικός-δημοσιογράφος να μιλάει για συγκοινωνούντα δοχεία. Και οι Οθωνες να παραληρούν. Και όπως καταλαβα
ίνετε, όπου φτωχός και η μοίρα του».


6. Φυλακές και οικονομική κρίση...

«Αυτά τα χρόνια μέσα στη φυλακή οι κουβέντες με όσους μπορώ να συζητήσω και η συχνή παρουσία μου στα δικαστήρια, με έκαναν να συνειδητοποιήσω πόσο σοβαρό, δύσκολο πράγμα αλλά και πόσο πολύτιμο είναι η δικαιοσύνη.
Προσπαθώ να μην ενδώσω στη άποψη ότι όποιος υπηρετεί το ένοχο σύστημα, είναι ελεεινός. Έχω μια πιο συγκαταβατική άποψη συνυπολογίζοντας τις ιδιαιτερότητες ενός ανθρώπου που έχει δομήσει τη ζωή του πάνω στο λειτούργημα του δικαστή, που ακόμη κι αν το θεωρούσε λίγο προβληματικό δεν πίστευε ότι θα κατέληγε τόσο άθλιο. Δεν θεωρώ λοιπόν εύκολο να ξεριζώσει την υπόστασή του, αλλά πρέπει να μην ξεχνάει ότι η δικαιοσύνη είναι το ultimum refugium και όχι το μακρύ χέρι της εξουσίας ή η βούλα του νόμου στις αποφάσεις να ξυλοκοπούνται συνταξιούχοι και παιδιά. Θεωρώ ότι το Σημειωματάριο ενός Πιλάτου, βιβλίο του αείμνηστου Δελλαπόρτα πρέπει να είναι ο σύγχρονος ποινικός κώδικας στα χέρια κάθε δικαστή. Είναι ξεπεσμός να καμαρώνουν οι γονείς ότι σπούδασε με το στέρημα τους και έγινε εισαγγελέας και να καταντάει μπάτσος με πολιτικά. Η οικονομική κρίση είναι ένα παραμύθι. Η κρίση αξιών για μένα πονάει. Δεν χρειαζόμαστε οικονομολόγους και λογιστές, κοινωνιοψυχολόγο χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε ότι δεν εξαφανίστηκε τίποτα ξαφνικά. Ότι ήταν είναι. Απλά μας το πήραν γιατί είχαμε ξεμυαλιστεί. Μέρος πειραμάτων είμαστε και το επιτρέπουμε έτσι απλά.
Τώρα για τη φυλακή, η φυλακή είναι μία περίπου αταξική κοινωνία. Υπάρχει βέβαια μία διαφορά στη διαβίωση του πλούσιου και του φτωχού, αλλά δεν παίζει και κανά ιδιαίτερο λόγο γιατί ο εγκλεισμός είναι το κυρίαρχο πρόβλημα. Εγώ θα προτιμούσα να ήμουν τελείως ξυπόλυτος και πεινασμένος και να πήγαινα γρηγορότερα σπίτι μου».


7. Συγκοινωνούντα δοχεία

«Πράγματι παρατηρώ κι εγώ να συγκοινωνούν κάποια δοχεία που όμως δεν έχουν πάτο, είναι απύθμενα. Μπορώ να σας πω μερικά από αυτά, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, Χρυσοχοϊδης-Αδωνις, ενημέρωση- δημοσιογράφοι-εργολαβοκάναλα-Μέγαρα Μουσικής και άλλες καρικατούρες β' πολιτισμού. Βλέπω να συγκοινωνούν όλοι οι υποτιθέμενοι ασυμβίβαστοι κουβάδες. Τώρα, αν μιλάμε για τις ανθρώπινες σχέσεις την εκτίμηση, την φιλία, το να μοιράζεσαι τις αγωνίες, το πάθος για ζωή και ελευθερία, την ανάγκη για δικαιοσύνη, αυτά δεν είναι δοχεία για να συγκοινωνούν. Είναι πνεύμα και συναισθήματα που απλά επικοινωνούν.
Μ' όλα αυτά, φανταστείτε ότι εγώ περιμένω μεταγωγή που εξαρτάται από την καλή θέληση του υπουργείου Δικαιοσύνης. Δεν βαριέσαι, ας μη γίνει. Θα ταξιδεύουν λίγο παραπάνω τα παιδιά μου».

Μια απάντηση για το Indymedia που δε μπήκε ποτέ...

Το παρακάτω κείμενο είναι μία απάντηση που προσπάθησα να στείλω στο Indymedia σχετικά με κάποια σχόλια ανωνύμων που δημοσιεύθηκαν στο συγκεκριμένο site και αφορούσαν όχι το περιεχόμενο του κειμένου αλλά την παρουσία μου σε ένα έντυπο που λέγεται «Βαβυλωνία». Και επειδή μέσα στα σχόλια αυτά, υπάρχουν και ανακρίβειες και χυδαιότητες που δε με εκπροσωπούν, θεώρησα σωστό να απαντήσω.

Την απάντηση αυτή δεν την δημοσίευσε το Indymedia. Δεν θεωρώ ωφέλιμο να κάνω συζήτηση για τους λόγους που δεν δημοσιεύθηκε, απλά το δημοσιεύω στο δικό μου blog που δεν υπάρχει λογοκρισία γιατί είναι αμιγώς «ποινικό».

Κείμενο απάντησης:

Δε νιώθω καθόλου άβολα να απολογηθώ γιατί υπάρχει πιθανότητα μέσα σ' αυτήν την παρέα ανωνύμων σχολιαστών-υβριστών να υπάρχουν, εκτός από μπάτσους και κοπρίτες, ορισμένοι άνθρωποι οι οποίοι δικαιολογημένα διατηρούν επιφυλάξεις και αμφιβολίες, επηρεασμένοι από τους αστυνομικούς συντάκτες και τα δημοσιεύματά τους.
Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτό το έντυπο η «Βαβυλωνία», μέχρι που με ρώτησε κάποιος αν ήθελα να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις για το συγκεκριμένο έντυπο. Οπως επίσης δεν ήξερα και την ΑΚ που πιο πολύ καλάσνικοφ μου θύμιζε.
Ομολογουμένως, όμως, δεν περίμενα ρε παιδιά ότι θα αποτελούσε τίτλο τιμής να απαντήσω στις ερωτήσεις κάποιου για το τί πιστεύω για τις φυλακές. Στεναχωριούνται ίσως ορισμένοι που σκέφτονται ότι πιθανόν παίρνει κάποιος πολιτική υπεραξία και του κάνουν τιμή όταν τον ρωτούν για το πώς νιώθει. Αυτό κατάλαβα, αφού δεν είδα κανέναν να σχολιάζει αυτά που λέω παρά μόνον το ότι φιλοξένησε η Βαβυλωνία, έναν «ποινικό».
Ελπίζω ότι αυτή η παράνοια αφορά πολύ λίγα άτομα, να νομίζουν δηλαδή ότι ο όλος ο κόσμος περιτριγυρίζεται από τον δικό τους μικρόκοσμο. Ούτε ποτέ δήλωσα αντεξουσιαστής, ούτε αναρχικός, αλλά ούτε και κοινωνικός αγωνιστής. Προσπαθώ να είμαι συνεπής στον λόγο μου, καλός φίλος και κακός εχθρός. Επίσης θεωρώ αστεία την εκδοχή να με ενδιαφέρει οποιαδήποτε αλληλεγγύη από «χώρους». Σέβομαι όμως και εκτιμώ συγκεκριμένους πολιτικούς κρατούμενους που έχω γνωρίσει και καμαρώνω για έναν καφέ που πίνουμε μαζί. Ίσως σ' αυτούς που είναι πραγματικοί αγωνιστές θα έπρεπε να διοχετεύσουν οι «χώροι» την αλληλεγγύη και την συμπαράστασή τους και να σταματήσουν να διυλίζουν τον κώνωπα και να καταπίνουν καμήλες.
Τώρα, προς διευκρίνηση των σχολίων σας, να ξέρετε ότι τα ποντίκια και οι κατσαρίδες στη φυλακή είναι αναλφάβητα και δεν διαβάζουν την ταμπέλα VIP στα σπασμένα παράθυρα ή στα σιφόνια απ' όπου και μπαίνουν μέσα στα κελιά. Άρα, μπορεί να μπαίνουν και στο κελί ενός VIP. Στο κελί μου μένουμε τρία άτομα γιατί έτσι θέλουμε. Γιατί, αν θέλαμε θα μέναμε και δύο. Και οποιοσδήποτε κρατούμενος το απαιτήσει σοβαρά χωρίς παρακάλια, μπορεί να το πετύχει. Κανένας από τους συγκατηγορούμενούς μου δεν έχει πάρει ποτέ καμία άδεια, δεν έχω χτυπήσει ποτέ άνθρωπο στη φυλακή, δεν έχω φορέσει ποτέ δαχτυλίδι γιατί το θεωρώ και γελοίο συν τοις άλλοις, δεν έχω μιλήσει πάνω από 5 λεπτά στο τηλέφωνο και κοντεύω τέσσερα χρόνια φυλακή και δεν έχω ούτε ένα ευεργετικό ημερομίσθιο γιατί σχεδόν κάθε χρόνο με αλλάζουν φυλακή. Και βέβαια δεν πάω με καμία καραβάνα σε καμία ουρά για να πάρω φακές. Αν ήταν να μπαίνω στην ουρά δεν θα ήμουν φυλακή. Επίσης προσπαθώ να μην κάνω υποχωρήσεις που θίγουν τις στοιχειώδεις αρχές της αξιοπρέπειάς μου.
Τώρα, ακόμα και οι κατηγορίες της αστυνομίας στην εισαγγελία που μου έχουν προσάψει, ουσιαστικά όλες μου οι δικογραφίες, είναι για αυτοδικία-εκδίκηση. Εκεί ομολογουμένως ξεπέρασε η φαντασία σας τους διώκτες μου, ακόμα και τους αστυνομικούς συντάκτες. Όσο για την σχέση μου με την αστυνομία, η αντιπαλότητά μου και η έχθρα μου προς την Ασφάλεια πιστεύω ότι είναι ο κυρίαρχος λόγος που με κρατάει φυλακή.

σ.σ1., Θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι για τον ΣΚ: Βλέπει έργα και έχει κάνει ευαγγέλιο τις αναφορές της εισαγγελίας. Θα είχε αξία να πει το όνομά του και να μιλήσει συγκεκριμένα αφού δεν είναι... ευαίσθητο αστόπαιδο. Εκτός αν έχει περάσει από φυλακή και κουβάλαγε πουτάνες να τον επισκέπτονται ή του έπιαναν τον κώλο τίποτα ντουλάπες με δαχτυλίδια και δεν είχε την ψυχή να πάρει ένα μαχαίρι και να τους ξεκοιλιάσει, ο επαναστάτης του κώλου! Για ποια αναρχικά παράσημα μιλάει και μαγκιές στα Εξάρχεια. Έτσι όπως τα καταντήσατε, όποτε γουστάρουν τα ΜΑΤ και τα τσουτσέκια της Ασφάλειας χορεύουν τσάμικο στην πλατεία Εξαρχείων (1). Ενώ κάποιοι μιλάνε για μαγκιές και για διανόηση της μαστούρας. Κατανοώ, αν και δεν συμφωνώ, τις επιφυλάξεις κάποιων να εκθέσουν τις πολιτικές τους απόψεις επωνύμως, αλλά ειδικότερα όταν κατηγορείς, είναι ηθικότερο να γράφεις το όνομά σου. Είναι αλήθεια, όμως, ότι αυτή η δόλια πόρνη εξουσία πηγάζει και ευδοκιμεί και από στερεότυπες ετικέτες με διάφορα αρχικά, όπως και από την ανεύθυνη και ανώνυμη χυδαιολογία. Θέλει προσοχή, πάντως, γιατί η χαφιεδολογία έχει διασπάσει και ματαιώσει μαζικούς αγώνες και επαναστατικά κινήματα.


σ.σ2: Είναι προτιμότερο κάποιος αντί να παπαγαλίζει τα περί «αφορμαλισμού» του Μπονάνου τον οποίον γνώρισα, (είναι ένας λεβεντάνθρωπος και είχα την τύχη να συζητήσω μαζί του στη φυλακή) καλύτερα να τον... διανοηθεί. Ο νοών... νοείτω.

σ.σ3: Τώρα βρίστε όσο θέλετε, εγώ δεν ξαναμιλάω ποτέ...


(1): Οφείλω να πω ότι το σχόλιο αυτό αφορά συγκεκριμένους «τύπους», παρωχημένους πολιτικάντηδες με ετικέτα αναρχικού, και επ' ουδενί θέλω να θεωρηθεί πως αυτό αφορά στους εκατοντάδες επαναστατημένους νέους που συχνάζουν ή έχουν στέκια στην πλατεία Εξαρχείων. Αυτούς τους θεωρώ μία ελπίδα για την κοινωνία μας.

Βασίλης Στεφανάκος

Μάης του 2011

Φυλακές Κορυδαλλού

«Είναι υποτιμητικό για μένα να πουλάω προστασία»

Συνέντευξη στην κυριακάτικη εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» που κυκλοφόρησε την Πέμπτη 7 Απριλίου με ημερομηνία Κυριακή 10 Απριλίου 2011।

Ερώτηση: Σας κατηγορούν ως έναν από τους τρεις εγκεφάλους της πρώτης ομάδας για προστασία, εκβιασμούς κ.α…


Απάντηση: Είναι άκρως υποτιμητικό και ντροπή για κάποιον να πουλάει προστασία, ειδικότερα για μένα διότι δεν ισχύει κανένα ελαφρυντικό εξ' αυτών που θα μπορούσαν να ισχύουν για κάποιους άλλους. Ουδέποτε έκανα κάτι τέτοιο συμμετέχοντας ή έστω ωφελούμενος από αυτό. Από τις πιο έντονες αγωνίες στη ζωή μου είναι να μην καταπατώ τις ηθικές και τις περί δικαίου αρχές μου, τουλάχιστον όπως εγώ τις ορίζω και τις αντιλαμβάνονται. Αλλωστε, ουδέποτε κατηγορήθηκα για προστασία, για άλλα με κατηγορούν...


Ερώτηση: Τι έχετε να πείτε για τη γιγάντια επιχείρηση της αστυνομίας και τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις;

Απάντηση: Η επιχείρηση της αστυνομίας παρουσιάστηκε ως η μεγαλύτερη όλων των εποχών. Χαρακτηρίζω ως τουλάχιστον κωμικά όσα ακούγονται. Πρόκειται για μία ακόμη «φούσκα», προϊόν εσωτερικής διαμάχης μεταξύ του... ασφαλίτη και του... τεχνοκράτη, εκ των προσωρινών ενοίκων του Αρχηγείου. Δυστυχώς και οι συνάδελφοι σας αστυνομικοί συντάκτες με τα σόου των ειδήσεων, λειτουργούν ως θλιβεροί συμπαραστάτες της αστυνομίας. Εγώ το 2002 κατηγορήθηκα πάλι από τη Δίωξη Εκβιαστών για ένα κύκλωμα 44 νονών. Για κείνη την υπόθεση χύθηκε πολύ μελάνι και σπαταλήθηκε πολύς τηλεοπτικός χρόνος. Σήμερα, μετά από εννέα χρόνια απέμειναν μόλις τρεις ένοχοι με εμένα να έχω την ανώτατη ποινή (6,5 χρόνια) η οποία βρίσκεται υπό κρίση στον Αρειο Πάγο. Αλήθεια, ποιος δημοσιογράφος έγραψε έστω κάτι για τους δεκάδες αθώους σήμερα συγκατηγορούμενούς μου; Πάντως, για την τελευταία υπόθεση τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμη πιο κωμικοτραγικά...


Ερώτηση: Ναι, όμως υπάρχουν συνομιλίες με κωδικοποιημένες λέξεις, που σύμφωνα με την Ασφάλεια έχουν να κάνουν ακόμη και με συμβόλαια θανάτου.

Απάντηση: Δεν έχω ακούσει τις συνομιλίες, αν κρίνω όμως από προηγούμενη δικογραφία, οι υποκλαπείσες συνομιλίες είναι παρανόμως ληφθέν υλικό που επιπροσθέτως αξιοποιείται από αναρμόδια άτομα που το ερμηνεύουν δίχως να διαθέτουν ειδικές γνώσεις ώστε να κρίνουν τις έννοιες ή τις ψυχολογικές παραμέτρους των συνομιλούντων. Παράλληλα, κατά δημόσια ομολογία πρώην διοικητή της ΕΥΠ είναι προϊόν κοπτοραπτικής.


Ερώτηση: Ποιες είναι οι σχέσεις σας με τον Παναγιώτη Βλαστό; Σας κατηγορούν ως συναρχηγούς της ομάδας…

Απάντηση: Στη φυλακή οι επιλογές επικοινωνίας είναι περιορισμένες. Αυτούς που είναι έξω δε θέλεις να τους αγχώνεις με τα δικά σου και αυτοί που είναι μέσα -στο μεγαλύτερο ποσοστό τους- δεν κάνουν για τίποτα. Αν έχεις την τύχη να βρίσκεσαι με πολιτικούς κρατούμενους στην πτέρυγα σου, μπορείς να κάνεις καμιά κουβέντα, διαφορετικά, μοναξιά. Με τον Βλαστό γνωρίστηκα από κοντά πριν από επτά μήνες. Αν και ακατέργαστος και λίγο τρελλός, συμπεριφέρεται αξιοπρεπώς. Είναι παλληκάρι και δεν συμβιβάστηκε παρά τα 17 χρόνια εγκλεισμού και τα στραπάτσα που έχει πάθει. Δεν ταιριάζουμε, αλλά τον θεωρώ φίλο μου.


Ερώτηση: Εχετε πραγματικά «θανάσιμη» κόντρα με τους αρχηγούς της δεύτερης ομάδας (Βασίλειος Γρίβας, Γεώργιος Λίτσας) όπως λέει η Αστυνομία;

Απάντηση: Δεν τους γνωρίζω, τί κόντρα να έχω εγώ με δαύτους;


Ερώτηση: Είναι τόσο μεγάλη η αθηναϊκή νύχτα που χωράει τρεις μεγάλες συμμορίες νονών; Υπάρχουν πράγματι τόσα λεφτά;

Απάντηση: Πήραν μερικά μεγαλόσωμα φτωχόπαιδα οι μαγαζάτορες, ξεκίνησαν να τους χρησιμοποιούν ως νταήδες σε καμιά φασαρία του μαγαζιού, σιγά σιγά τους έκαναν προσωπικά μαντρόσκυλα για να τρομάζουν την γκόμενά ή τον γείτονά τους και άρχισαν οι μεν να αντλούν εξουσία από τους δε. Σε συνάρτηση με κόκα, λάμψη των φώτων, ωραίες γυναίκες και ωραία αυτοκίνητα και με τις επευφημίες «μπράβο, μπράβο» όταν τρία μοσχάρια έδερναν έναν ανθρωπάκο, έγιναν μπράβοι. Και επειδή είναι εκ φύσεως δειλοί, προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τους αδύνατους όπως περίπτερα, σουβλατζίδικα και άλλα μικρομάγαζα. Κι εκεί είναι έγκλημα και άδικο διότι στους μεγαλομαγαζάτορες που προανέφερα, τους αξίζει αφού αυτοί δημιούργησαν το φαινόμενο, άλλο αν μετά από τις δημόσιες σχέσεις που απέκτησαν βρήκαν πιο επίσημη προστασία από την Δίωξη Εκβιαστών. Ο όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα...


Ερώτηση: Όλη η υπόθεση με τα 217 εντάλματα βασίζεται –κυρίως- στις παρακολουθήσεις τηλεφώνων. Παρ’ όλα αυτά και ενώ το γνωρίζετε, γιατί συνεχίζετε να μιλάτε;

Απάντηση: Εγώ ποτέ δε μιλάω με κωδικούς γιατί το θεωρώ αστείο. Τώρα, για κάποιους αρκετές φορές η ανάγκη για επικοινωνία ή έστω για δραστηριοποίηση ώστε να μην αισθάνονται ανενεργοί στη φυλακή, φέρνει φλυαρία και παραλήρημα που νικά το αίσθημα αυτοσυντήρησης. Αν όσα συζητάτε εσείς κάθε μέρα στο τηλέφωνο, θα αντέχατε να τα ακούσετε στο ραδιόφωνο.
Αυτό το καινούργιο φρούτο των υποκλοπών εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς.
Υποτίθεται ότι από προβλεπόμενες διαδικασίες από τη δικονομία, μπορούν να συλλέξουν οι διωκτικές αρχές ηχητικό υλικό ώστε να στηρίξουν κάποιες κατηγορίες. Με αυτό το πρόσχημα πιστεύω ότι ακούν ανεξέλεγκτα όποιον θέλουν, όσο θέλουν. Συλλέγουν προσωπικές πληροφορίες για άτομα που δεν εμπλέκονται καν προκειμένου να τις πουλήσουν σε ενδιαφερόμενους ή να εξυπηρετήσουν κομματικούς φίλους ή επιχειρηματίες-σπόνσορές τους. Επιπλέον, η απόρρητη πληροφορία παρέχει εξουσία που δημιουργεί ασφαλές πεδίο για «ποντικούς» της ΓΑΔΑ και της Κατεχάκη. Αν ψάξετε γραφεία ντεντέκτιβ και σεκιούριτι -ειδικά επωνύμων- θα βρωμίσει η Ασφάλεια. Είναι τυχαίο ότι στις κρίσεις για την ηγεσία της αστυνομίας, αν δεν εκφραστεί η βούληση δύο τριών επιχειρηματιών, δεν βγάζει το ΚΥΣΕΑ Αρχηγό; Οσο αυξάνεται η αδικία, η ανισονομία και η ανισότητα, τόσο απαραίτητες θα είναι οι υπηρεσίες καταστολής. Να δούμε, όμως, στο μέλλον ποιος θα τους φυλάξει από τους φυλακές τους.


Ερώτηση: Τελικά γιατί η Αστυνομία, αν είναι έτσι τα πράγματα, κάνει τα πάντα για να σας μπλέξει; Και από κει και πέρα, όμως, υπάρχει και η Δικαιοσύνης


Απάντηση: Για τον ρόλο της Ασφάλειας μίλησα ήδη. Το κάθε τμήμα δίωξης είναι και μία επιχείρηση που ανταγωνίζεται την άλλη. Κατά τα άλλα η εγκληματικότητα ανέβηκε στα ύψη. Βεβαίως δεν αποενοχοποιώ ούτε τις προστασίες, ούτες τις εκρήξεις αλλά με την αρχή της αναλογικότητας είναι πταίσματα μπροστά στο εύρος της εγκληματικότητας της ίδιας της Ασφάλειας. Ασε που στο συντριπτικό ποσοστό οι «νονοί» είναι παρακράτος που ποδηγετείται από την ασφάλεια. Απλά καμιά φορά για τα μάτια του κόσμου, διότι παίρνουν λίγο παραπάνω φόρα τους βάζει ένα δίχρονο φυλακή για να μην ξεχνιούνται.
Ομως, θλίψη μου προκαλεί η συμπεριφορά της δικαιοσύνης σε επίπεδο ανάκρισης και πρώτου βαθμού. Σε μεγάλο ποσοστό, άκρως υποταγμένοι άνθρωποι, άσχετοι, φοβισμένοι, ευθυνόφοβοι και υπάκουοι στην Ασφάλεια αφήνουν την σκοπιμότητα να καθ' ισχύσει της νομιμότητας. Αντίθετα στα Εφετεία και τον Αρειο Πάγο υπάρχει ελπίδα να βρει κάποιος δίκιο διότι αρκετοί ανήκουν στην παλιά σχολή και θυμούνται παλιές αλλά ωραίες λέξεις: αυτοσεβασμό-ευθύνη-θάρρος. Εχω πάει σε πολλούς ανακριτές, ένας μόνον το 2002 κατάλαβε τί συμβαίνει. Δε μου χαρίστηκε καθόλου, αλλά ήταν παλληκάρι.
σ.σ, πάντως ΑΝ με καλέσει η ανακρίτρια μόνον σαν επίσκεψη «αβρότητος» (έστω και με χειροπέδες) θα παρουσιαστώ...


Έρώτηση: Πληροφορίες αναφέρουν πως μέσα στις φυλακές ζείτε πολυτελώς, τρώγοντας ακόμη και αστακομακαρονάδες… Ισχύουν όλα αυτά;

Απάντηση: Σε 4Χ2,30, τρία έως τέσσερα άτομα μαζί με τουαλέτα, ντουβάρια φουσκωμένα από υγρασία, μπάνιο με παγωμένο νερό, ποντίκια, ψυγείο φελιζόλ με πάγο, ψοφόκρυο το χειμώνα, καύσωνα το καλοκαίρι, χωρίς ιατρική περίθαλψη. Που να χωρέσει η χλιδή ρε παιδιά;
Πράγματι μπορείς στη φυλακή να παραγγείλεις από συγκεκριμένο σούπερ μάρκετ, νωπά προϊόντα και να μαγειρέψεις. Για τα laptop, όταν είναι στα αναγνωστέα έγγραφα της δικογραφίας που δικάζεσαι Cd ήχου, πώς θα ενημερωθείς; Κατόπιν άδειας λοιπόν του εισαγγελέα της φυλακής σε ειδικό χώρο, επιτηρούμενος από φύλακα, υπάρχει η δυνατότητα να ακούσεις την δικογραφία. Οσο για τα κινητά είχαμε και έχουμε και αν το παρακάνουν με τις έρευνες θα έχουμε... άλλα! Αυτό τους μάρανε, τα κινητά που μιλάμε με τις οικογένειές μας. Ας βάλουν σταθερά στα κελιά να πετάξουμε τα κινητά.

Η συνέντευξη δόθηκε από τις φυλακές Κορυδαλλού στις αρχές του Δεκέμβρη. Δημοσιεύτηκε στο www.babylonia.gr και την αναδημοσιεύουμε για τους φίλους μου.

Ο Βασίλης Στεφανάκος μιλάει στη "ΒαβυλωνίαOnline" για τις φυλακές και τους αγώνες των κρατουμένων


Δύο χρόνια μετά το μεγάλο αγώνα με τις μαζικές απεργίες πείνας σε όλες τις φυλακές της χώρας, και τις υποσχέσεις της τότε κυβέρνησης για βελτιώσεις στους όρους και τις συνθήκες κράτησης , άλλαξε η καθημερινότητα της φυλακής ;

Οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης δε θα άλλαζε ουσιαστικά την καθημερινότητα, γιατί και μόνο η στέρηση της ελευθερίας είναι μια τιμωρία, που βεβαίως ο καθένας τη βιώνει με διαφορετική ένταση, αναλόγως των προτεραιοτήτων του και των αξιών του. Οι συνθήκες επιβίωσης είναι τόσο χαμηλότερα από τη βάση των ορίων της στοιχειώδους αξιοπρέπειας, που δε φτάνουν «βελτιώσεις». Οι υποσχέσεις όλων ήταν άνευ αντικρύσματος , αλλά οι αγώνες είναι χρήσιμοι και όχι μάταιοι.

Ποια είναι τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εντός των σιδηρόφρακτων τειχών των κατ΄ευφημισμό αποκαλούμενων «σωφρονιστικών καταστημάτων» ;

Η φυλακή του Κορυδαλλού όπου κρατούμαι φτιάχτηκε το 1968 για 500 άτομα , κατάντησε όμως το 2010 να φιλοξενεί 2500 άτομα. Ανεκπαίδευτοι υπάλληλοι, θύτες και θύματα και οι ίδιοι , περίθαλψη μηδέν, υγιεινή μηδέν, διατροφή χάλια, κατσαρίδες , ποντίκια, παγωμένα νερά είναι μερικά από τα πρακτικά προβλήματα.
«Εμείς τους πιάνουμε κι εσείς τους αφήνετε» λένε συνεχώς οι αστυνομικοί στη δικαστική εξουσία.
Το σοβαρότερο πρόβλημα των κρατουμένων είναι η απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί συναντάμε ανεπαρκή άτομα, φοβισμένα ανθρωπάκια, που καλύπτονται από το μανδύα του καθωσπρεπεισμού . Επίσης συναντάμε και άλλα ανισόρροπα άτομα που «κάμπτουν το γόνυ» στις σκοπιμότητες. Όλοι οι παραπάνω προσπαθούν να διεκπεραιώσουν τις υποθέσεις που τους στοιβάζουν στα γραφεία τους. Δικάζουν χωρίς να παιδεύουν την ψυχή τους και το μυαλό τους με συνέπεια να βασανίζουν με τις αποφάσεις τους αρκετούς ανθρώπους και τις οικογένειές τους. Δε φτάνει που υπηρετούν ένα άθλιο σύστημα, αλλά καταντούν πολλές φορές το μακρύ χέρι των σκοπιμοτήτων της Ασφάλειας. Είναι λυπηρό να βλέπεις επιστήμονες να ποδηγετούνται από αγράμματους χωροφύλακες. Τα προβλήματα είναι τεράστια. Με ανύπαρκτο Δικηγορικό Σύλλογο, με φοβισμένους δικαστές, με τον κίνδυνο της ρετσινιάς του Παραδικαστικού , ο κατηγορούμενος στην Ελλάδα δεν έχει καμιά τύχη. Το φτωχό δεν τον υπολογίζει κανένας, τον περιβόητο «συνήθη ύποπτο» δεν τολμάει κανένας να του δώσει δίκιο και συναντάμε αποφάσεις δικαστηρίων να είναι με καρμπόν το Διαβιβαστικό της Ασφάλειας.

Η τριετής αμνήστευση , δηλαδή η απελευθέρωση των κρατουμένων που πλησιάζουν στην τελευταία τριετία έκτισης της ποινής θεωρείς ότι μπορεί να αποτελέσει μια ανάσα ελευθερίας;

Οποιαδήποτε ελάφρυνση ποινής ανακουφίζει την κοινωνία των φυλακών.

Τι συμβαίνει και χάνονται άνθρωποι με τραγική συχνότητα στις φυλακές;

Ναρκωτικά κυρίως και σε συνδυασμό με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης , με την ολικά ανύπαρκτη ιατρική περίθαλψη , και όλα αυτά σε μια ζωή της φυλακής που είναι γεμάτη καημούς και παράπονα. Ε, και πάλι λίγοι πεθαίνουν!

Πιστεύεις ότι ο αγώνας για καλύτερες συνθήκες κράτησης σήμερα μπορεί να φέρει μια κοινωνία χωρίς φυλακές αύριο;

Όσο βελτιώνονται οι συνθήκες διαβίωσης, τόσο πιο ανθρώπινος γίνεσαι. Όταν διαβιώνεις , έχεις περιθώρια για σκέψεις και αναστοχασμό, ενώ όταν επιβιώνεις εξελίσσεται το ένστικτο εις βάρος της ψυχής και του νου. Πιστεύω ότι ο τρόπος που στοιβάζουν ανθρώπους στις αποθήκες της δικαιοσύνης τους είναι η σοβαρότερη αιτία αύξησης της εγκληματικότητας και ιδιαίτερα μιας εγκληματικότητας που πονά το φτωχό λαό, ο οποίος είναι και η εύκολη λεία, και ίσως αυτό είναι κοινό χαρακτηριστικό των κακοποιών με το σύστημα διακυβέρνησης: Για αυτό θεωρώ το οργανωμένο έγκλημα παρακράτος. Βέβαια έχω καταδικαστεί για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, αλλά πιστεύω πως δεν έχω αυτά τα χαρακτηριστικά.«Είναι καθαρό το γιατί οι δογματικοί επαναστάτες που έχουν αναθέσει στον εαυτό τους να καταστρέψουν τις υπάρχουσες εξουσίες και διευθετήσεις για να δημιουργήσουν πάνω στα ερείπιά τους τη δική τους δικτατορία δεν υπήρξαν ποτέ και δεν είναι Εχθροί του Κράτους αλλά αντίθετα υπήρξαν και θα είναι οι πιο φλογεροί του Υπερασπιστές. Είναι εχθροί των σημερινών πολιτικών θεσμών μόνο γιατί αποκλείουν τη δυνατότητα της δικτατορίας τους, αλλά όμως είναι οι πιο φλογεροί φίλοι της εξουσίας του Κράτους». Δεν το είπε ο Λάκι Λουτσιάνο, ο Μπακούνιν το είπε».


Πώς δρα ο μη δογματικός αγωνιστής για τη φυλακή σήμερα, μέσα κι έξω ;

Όταν αυτοκρίνεσαι , αμφισβητείς τις εύκολες λύσεις και καταφέρνεις να ανοίγεις το νου σου όλο και περισσότερο. Θα καταλάβεις ότι το καλό σου συμπεριλαμβάνεται στο καλό της κοινωνίας. Τότε ακόμα και ωφελιμιστικά να λειτουργείς, οι πράξεις σου θα διακατέχονται από ένα πνεύμα πλουραλισμού και συλλογικότητας. Θεωρώ ότι είναι μια καλή αρχή. Τώρα οι αγώνες, ακόμα και σαν αυτοσκοπός είναι ωφέλιμοι, μόνο να προσθέσουνε έχουνε. Κανένας αγώνας δεν είναι μάταιος. Δε δικαιούμαι να κρίνω τις δράσεις , ο τρόπος δράσης του κάθε ανθρώπου που αποφασίζει να αγωνιστεί για καλύτερη ζωή αφορά τον ίδιο. Όσα πιο πολλά διακινδυνεύει και απαρνιέται , τόσο πιο πολύ ανεβαίνει στην εκτίμησή μου, ακόμα κι αν κάνει λίγο λάθος. Βέβαια είναι εμπόδιο ο δογματισμός , κυρίως για τις εμμονές και την αλαζονεία που απορρέουν από αυτόν. Όσο για την παραπάνω ρήση του Μπακούνιν που χρησιμοποιήθηκε σε μια απάντηση μου σε σχόλιο πάνω σε κείμενο μου στο indymedia, τη θεωρώ και αυτή ολίγον δόγμα.

Ποιοι ευθύνονται για τη συνομωσία σιωπής που επικρατεί για την κατάσταση στις φυλακές σήμερα; Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιος τρόπος αυτή η σιωπή να σπάσει ;

Δε νομίζω ότι πρόκειται περί σιωπής, δεν υπάρχουν μυστικά. Οι συνθήκες είναι γνωστές σε όλους. Τα προβλήματα διαιωνίζονται από την αδράνεια των κρατουμένων, αρκετοί από τους οποίους ενώ πολλές φορές καμαρώνουν ότι είναι παράνομοι, παράλληλα κλαψουρίζουν και ζητούν συμπόνοια από μια κοινωνία που δεν τη νοιάστηκαν ποτέ. Γιατί το μεγαλύτερο ποσοστό είναι φτηνοί κακοποιοί και ναρκομανείς. Το ότι για την κατάσταση αυτή την κύρια ευθύνη την έχει το σύστημα δε μειώνει τις ευθύνες των ατόμων. Όταν κυνηγάς την εύκολη λεία στη ζωή θεωρώ ότι γίνεσαι και εσύ εύκολη λεία. Με πίκρα τα λέω αυτά, γιατί ζω μαζί τους και είμαι μαζί τους , αλλά έτσι πιστεύω.

Ενα μη πολιτικό κείμενο για την πολιτική

Διάβασα το παρακάτω κείμενο στην εφημερίδα Εποχή. Με συγκίνηση συνειδητοποίησα ότι έχουν περάσει 26 χρόνια από τότε που πήγα τελευταία φορά σε διαδήλωση. Εχουν περάσει 26 χρόνια από τότε που διάβασα το τελευταίο βιβλίο και έχουν περάσει 26 χρόνια από τότε που έγραψα κάτι παραπάνω εκτός από την συμπλήρωση ενός εντύπου.




του Θόδωρου Τσελεπή

Αναδημοσίευση από την Αυγή

Χειμώνας του ΄85 στη Θεσσαλονίκη. Απεργία των σκουπιδιάρηδων. (έτσι τους λέγαμε τότε). Εγώ 15χρονος κνίτης μαθητής λυκείου. Πιασμένος σε «αλυσίδα» με συντρόφους μεγαλύτερους να προσπαθούμε να εμποδίσουμε τους στρατιώτες να μαζέψουν τα σκουπίδια. Ντρεπόμουν αλλά πιο πολύ ντρεπόμουν να πω πως ντρεπόμουν.

Τα χρόνια πέρασαν. Έχω 2 γιους, ο ένας 15χρονος, δεν είμαι πλέον κνίτης είμαι ένας ανένταχτος-αντιεξουσιαστής-αριστερός τρομάρα μου, που ψάχνει την Αριστερά. Χρόνια τώρα με στήνει στο ραντεβού, αλλά εγώ επιμένω να την περιμένω. Σεπτέμβριος του 2010, Αχαΐα. 40χρονος πλέον, πρόεδρος του Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ», ηλεκτροσυγκολλητής, εργαζόμενος στη VINCI. Την Τετάρτη είχαμε απεργία. Τα αίτια πολλά. Τα αιτήματα διάφορα. Καλύτερες συνθήκες, επιδόματα, τρομοκρατία, εκβιασμοί. Λίγο πριν ξημερώσει, άρχισαν να έρχονται στα τούνελ κάτι «παλιόπαιδα» με μηχανές και αυτοκίνητα. Κάτι αξύριστα αγόρια με χαίτη και σκουλαρίκια. Ο Νίκος (μεγαλύτερος αυτός) και η Σοφία από το συντονιστικό. Πέρναγε η ώρα και έρχονταν όλο και περισσότερα λιανόπαιδα. Και μαζί κορίτσια, όμορφα κορίτσια. Και στάθηκαν μαζί μας στην πύλη. Δεν ήθελαν να τους κεράσουμε ούτε καφέ. Ένιωθαν πως έκαναν το χρέος τους.
Οι συνάδελφοι μου τα έχασαν. Ντρέπονταν που δεν ήταν όλοι οι εργαζόμενοι που απεργούσαν μαζί μας. Και θέλαν να αγκαλιάσουν όλα αυτά τα παιδιά που στέκονταν μαζί μας χωρίς να ξέρουν ούτε το όνομα μας. Τετάρτη 1 Σεπτέμβρη 2010. η ωραιότερη μέρα της ζωής μου. Δεν κερδίσαμε τίποτα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσουμε τίποτα και στο μέλλον. Όμως για πρώτη φορά δεν ένιωσα μόνος. Ένιωσα όμως σύντροφος. Πόσο καιρό είχα να πω αυτή τη λέξη. Για ένα διάστημα ντρεπόμουν να την ξεστομίσω. Την είχαν κουρελιάσει γραφειοκράτες, καρεκλοκένταυροι και εργατοπατέρες. Αυτοί όμως ήταν πραγματικοί Σύντροφοι. Ήταν οι Σύντροφοι μου που δουλεύουμε μαζί στις γαλαρίες και στα συνεργεία της VINCI. Ήταν οι Σύντροφοι μου από διάφορους χώρους, νέα παιδιά που βοήθησαν να πετύχει η απεργία και να μην δουλέψει κανείς. Λυπάμαι συνάδελφοι αν δεν μπορέσει να κερδίσει το Σωματείο ένα επίδομα παραπάνω, αλλά κερδίσαμε σε ανθρωπιά αξιοπρέπεια και κυρίως αλληλεγγύη.

Δεν ξέρω πόσα από αυτά τα παιδιά θα κάνουν καριέρα, θα αποχτήσουν χρήμα, θα γίνουν πρώην αντιεξουσιαστές, πρώην αριστεροί, οικογενειάρχες με εξοχικό και γκόμενα. Ίσως όλα, ίσως κανένα. Μα θα έρθουν άλλα στη θέση τους και στη θέση μας. Και η ζωή θα συνεχίζεται με τους λίγους ρομαντικούς να παλεύουν για μια καλύτερη ζωή. Συγγνώμη παιδιά που δεν ξέρω τα ονόματα σας, αλλά σας ευχαριστώ και ‘γω και οι συνάδελφοι μου. Συγγνώμη και σε όσους περίμεναν να διαβάσουν ένα «πολιτικό» κείμενο.

ΥΓ.: Ραντεβού ρε μαλλιάδες στη ΔΕΘ και μακριά από γραφειοκράτες

Να ξέρατε τι χάσατε όσοι δεν ήσασταν μαζί μας.

Και σεις ποντικοί που περιμένετε στη γωνία την προσωπική μου άποψη εξέφρασα στο κείμενο αυτό.

Τσελεπής Θόδωρος (Ηλεκτροσυγκολλητής)

Το τραγούδι είναι η πρόσκληση ενός κυρίαρχου λαού για τους ξένους επενδυτές

Ανασχηματίστηκε η υποδιεύθυνση ελληνικών υποθέσεων της... τρόικα. Δε νομίζω ότι αφορά ιδιαίτερα κανέναν πολίτη ακόμα και από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, εκτός ίσως από τους γνωστούς ορισμένων νεοδιορισθέντων υπουργών ή κάποιους ημέτερους επιχειρηματίες όχι ιδιαίτερα μεγάλους διότι οι μεγαλοεπιχειρηματίες δεν επηρεάζονται από τους αυλικούς υπουργούς. (σ.σ.,πολύ γέλασα με τον Κόκκαλη που πήγε στην εξεταστική της Βουλής και ενώ τους έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια, όλοι οι βουλευτάδες με -τρυφερές- ματιές του έκαναν νοήματα με... “νόημα”!)
Έτσι, λοιπόν, την κοπάνησε και ο Χρυσοχοίδης αφού ικανοποίησε το πάθος του μπάτσου που είχε μέσα του και έκανε και τον μάγκα στην πλάτη του κοσμάκη έχοντας ο ίδιος μεγαλύτερη συνοδεία από τον Ομπάμα. Την έκανε, λοιπόν, ο προστάτης των πλουσίων και των μεγαλοδημοσιογράφων, αφήνοντας τα μεγαλύτερα ποσοστά εγκληματικότητας που είχαμε ποτέ. Μην ακούτε αυτά που λένε τα κανάλια και μην πιστεύετε όσα γράφουν ορισμένες εφημερίδες... αυτούς τους προστατεύει, πώς να γράψουν άλλα;
Οσο για τις εταιρείες δημοσκοπήσεων, άνθρωποι είναι κι αυτοί που τις κουμαντάρουν, έχουν κι αυτοί τα αδύναμα σημεία τους. Κάποιο λάθος email, κάποια απρόσεκτη τηλεφωνική συνομιλία, για όλων τις γούνες έχει ράμματα η ΕΥΠ και η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, όπως έχει και για δικαστές, εισαγγελείς... έχουν και κάποιοι από αυτούς τα κουσούρια τους. Έτσι, λοιπόν, φιλαράκια του ΠΑΣΟΚ ασκούν εξουσία οι εκλεγμένοι σας. Θέλω να δω τώρα πως θα βγάλει άκρη με τους μπάτσους ο... "πρόεδρος της ΕΦΕΕ" Χρ. Παπουτσής.
Αφού μας απάλλαξε από το έγκλημα και την τρομοκρατία, τώρα θα ορμήσει για την ανάπτυξη ο αστυνόμος-οικονομολόγος και με την προίκα πληροφοριών που έχει, σίγουρα θα εξασφαλίσει την οικονομική ανάπτυξη, αν όχι της Ελλάδος, την δικιά του τουλάχιστον, μια που δεν κατάφερε να γίνει δικηγόρος! Πάντως θα μείνει σε αρκετούς αξέχαστος.
Ο Παμπούκης ανέλαβε την προσέγγιση επενδυτών από το εξωτερικό και ο νοών νοείτω. Αλλά χρειάζονται και αυτοί οι κολλητοί του πρωθυπουργού από το πουθενά, γιατί όταν μας αλλάξουν την κυβέρνηση οι επενδυτές μας, θα είναι τροφή για τις μέλλουσες εξεταστικές επιτροπές της Βουλής. Αυτήν την καινούργια μόδα που είναι απαραίτητη πια, προκειμένου να μην κοπροσκιλάνε στο Κολωνάκι όλη τη μέρα οι βουλευτές ή σε καμιά γκομενίτσα... γιατί αλλού δεν είναι εύκολο να πάνε, βλέπετε ο κόσμος είναι οργισμένος.Με τις εξεταστικές τουλάχιστον παριστάνουν ότι σκέπτονται και βγαίνουν και καμιά φορά και στην τηλεόραση αφού πλέον η πολιτική δεν παράγεται από ιδεολογίες, αλλά έρχεται σε κονσέρβα.
*Ο Πάγκαλος στην θέση επιλοχία. Η βουβουζέλα της κυβέρνησης απλά κάνει θόρυβο προβοκάροντας με δήθεν αιρετικές απόψεις και... έξω από τα δόντια.
*Ο Βενιζέλος αμετακίνητος Δεν ακουμπιέται. Που να τον μετακινήσει ο πρωθυπουργός; Μόλις τον κοιτάξει σκυθρωπά ο Βαγγέλης!!! Ασε που άμα τον πιάσει στο στόμα του δεν θα τον ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας!!! Με τίποτα δεν καθαρίζει ο Γιωργάκης, όπως δεν τα καταφέρνει κιόλας με τα κολοελληνικά....
*Τη Διαμαντοπούλου που να την πειράξει. Νεαρά μεν... πολύπειρη δε. Κατέχει... διά βίου γνώση και διατηρεί την ισχύ της.
*Αυτές οι κυριούλες Μπιρμπίλη, Ξενογιαννακοπούλου είναι συμπαθέστατες, πάνε κι έρχονται, δουλειά δεν κάνουν, αλλά δεν ενοχλούν και ιδιαίτερα. Δουλειά δεν κάνει κανένας, όμως είναι και μερικοί ενοχλητικοί οι μπαγάσηδες.
*Τον Λοβέρδο δε μπορώ να τον καταλάβω. Συμπαθέστατος, νοήμων, ρήτωρ, για ποιον λόγο ανέχεται να αναλώνεται και να εκτίθεται έτσι; Βέβαια, ως εκπρόσωπος συγκεκριμένων πολιτικών θέσεων δεν δουλεύει για τον λαό, αλλά για κάποια κέντρα εξουσίας. Είναι σίγουρο ότι τα ήξερε καλά. Ότι θα έλεγε κάποια έντεχνα ψεματάκια το είχε αποδεχθεί αλλά να γίνει ο Μινχάουζεν της κυβέρνησης; Δε νομίζω ότι ήταν στα σχέδια του, ούτε ο νεκροθάφτης των δικαιωμάτων του φτωχού λαού. Τί κι αν είναι άλλος ο δολοφόνος και ο νεκροθάφτης έχει την ευθύνη του.
*Καστανίδης, τί να πω; Το μη χείρον βέλτιστον, αλλά και αυτό μένει να το αποδείξει γιατί δε μπορούμε να μιλάμε για το καλύτερο που είναι ο εχθρός του καλού.
*Παπακωνσταντίνου, μαθητευόμενος ταχυδακτυλουργός με προοπτική να εξελιχθεί σε μάγο ή σε τσαρλατάνο. Πάντως και στις δύο εκδοχές για το τσίρκο.
*Ραγκούσης, το... σύγχρονο παιδί του Λαού. Αυτοδιοικητικά, Καλλικράτης αλλά και βασιλικότερος του βασιλέως. Αραγε, θα συνεχίσει με Ικτίνο;
Είναι και άλλοι πολλοί, αλλά εκτονώθηκα επαρκώς, πήγε και τρεις η ώρα, ανοίγει η φυλακή και πάω για καμιά βόλτα στο προαύλιο.

σ.σ., θα μπορούσα να γράψω για επικοινωνιακές τακτικές, για πολιτικούς συσχετισμούς, για εσωκομματικές ισορροπίες, για στρατηγική ανοίγματος στην αριστερά, για ιδεολογικό επαναπροσδιορισμό, για προσπάθεια συγκερασμού των τάσεων και συμπόρευσης της ιδεολογίας με την πρακτική, για αναδιάρθρωση, για πολώσεις, για οξύτητες, αλλά αυτή η γλώσσα μόνον σοβαροφάνεια θα μπορούσε να προσδώσει στις σκέψεις μου. Και όταν αναφέρεσαι σε φαιδρές καταστάσεις το σοβαροφανές ισοδυναμεί με γελοιότητα. Και βέβαια το γελοίο παραμένει πολύ επικίνδυνο.

Βασίλης Στεφανάκος

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010

Φυλακές Λάρισας

Το καλύτερο άναμμα του φυτιλιού γίνεται με την καύτρα του τσιγάρου…

Μεγάλη πληγή το τσιγάρο. Δυστυχώς, καπνίζω 36 συναπτά έτη. Ούτε μια μέρα δεν κατάφερα να γλιτώσω και πράγματι θα ήθελα να το κόψω. Βέβαια, δεν το έχω προσπαθήσει. Είναι και το κόψιμο του καπνίσματος ένα από αυτά που συνήθως θέλουμε χωρίς όμως να προσπαθούμε. Μπορούμε να μιλάμε πολύ ώρα για το πόσο καταστροφικό είναι ή πόσο αδύναμοι είμαστε.
Κάθε πρωτοβουλία για να περιοριστεί ή να κοπεί το κάπνισμα είναι καλοδεχούμενη από οποιονδήποτε προέρχεται, αλλά εδώ το κράτος -όπως πάντα- μεγαλουργεί… Έριξε την στρακαστρούκα το μεγάλο «τίποτα» ο Αβραμόπουλος -επικοινωνιακά όπως πάντα- πέρυσι το καλοκαίρι χωρίς βέβαια ακόμη να έχει εξηγήσει για τα δις, της διαφθοράς των φαρμακοβιομηχάνων με το υπουργείο… ο κύριος των τιμών!
Και συνεχίζει τώρα η καινούργια υπουργός με την δική της φωτοβολίδα, με τον γνωστό τρόπο που κινείται στο πλαίσιο της επιβολής αναγκαστικής συνείδησης, ένα από τα καινούργια φρούτα αμερικάνικης παραγωγής όπως φυσικά και οι άλλες κατ’ επιβολή συνειδήσεις με ανεδαφικά -και αναφέρομαι- στα μέτρα. Αντί να προσπαθήσουν μέσα από την παιδεία, τον αθλητισμό και άλλες δράσεις να απομυθοποιήσουν τον -έτσι και αλλιώς ξεπερασμένο μύθο του τσιγάρου- βάζουν πρόστιμα.
Δηλαδή τι; Ένας καταστηματάρχης πώς θα απαγορεύσει το τσιγάρο; Η πρέπει να διώξει έναν εκ των λιγοστών πελατών του ή να μαλώσει μαζί του ή να φωνάξει την δημοτική αστυνομία.
Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι πώς θα απαιτήσει τα στοιχεία ταυτότητας του καπνιστή. Με το ζόρι; Με το καλό; Πώς; Εκτός κι αν το αμέσως επόμενο βήμα είναι να υποχρεώσουν τους πολίτες να φορούν ετικέτα με τα πλήρη στοιχεία τους. Μια που σχεδόν καταργήθηκαν τα νούμερα από τις στολές των αστυνομικών, να αλλάξουμε τώρα και να βάλουμε εμείς. Έτσι κι αλλιώς θα καταντήσουμε σε λίγο μισοί μισοί.
Δε μπορώ να πιστέψω ότι με τόσα προβλήματα που έχει η κυβέρνηση και με το χάλι που έχει ειδικότερα ο τομέας της υγείας -που κυριολεκτικά πλησιάζει τις συνθήκες τριτοκοσμικών χωρών με τα όργια διαφθοράς εις βάρος των φτωχών γερόντων- ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος να περιορίσουν με βίαιο τρόπο (πρόστιμα) σε ένα μήνα μία κακή συνήθεια αιώνων.
Αφού επικαλούνται πολιτικές καινοτόμες και τολμηρές, γιατί δεν απαγορεύουν την εισαγωγή και την πώληση τσιγάρων; Αφού ξέρουν ότι με τον περιορισμό ανοίγει ένας ακόμη φαύλος κύκλος χρηματισμού, διαφθοράς και παλινωδίας.
Δυστυχώς, όμως, το θέμα είναι ότι αυτό που θέλουν είναι να εντείνουν τα σεμινάρια ρουφιανιάς (διά βίου μάθησης) εκπαιδεύοντας τον ανεγκέφαλο πολίτη σε δωσιλογισμό Απλά τώρα βάζουν κοινωνική ταμπέλα και κει δυστυχώς παρασύρονται σε αρκετούς τομείς και ανυποψίαστοι πολίτες ακόμα και μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων. Αυτά είναι τα αυτοματοποιημένα reflex του συστήματος, να καπελώνει και να καταργεί όποιες καλόβουλες ιδιωτικές δράσεις. Γιατί το να καταγγείλεις τον μικρό ζαβολιάρη στον παντοδύναμο αρχικλέφτη συνιστά έγκλημα βαρύ κατά της κοινωνίας, ενώ ο μη σεβασμός της υγείας του άλλου είναι αγένεια, γαϊδουριά, έλλειψη παιδείας. Ρουφιανιά όμως δεν είναι. Και αν ο ρουφιάνος καπνίζει κιόλας, τότε έχει εξασφαλίσει την βάση στην κλίμακα υποκρισίας για να διοριστεί μέχρι και σε διωκτικούς μηχανισμούς…
Αυτά είναι επακόλουθα συγκεκριμένων πολιτικών που είναι και η κυρίαρχη αιτία. Αλλά και η ανικανότητα, η προχειρότητα των ατόμων επιδεινώνουν την κατάσταση και τίθεται το ερώτημα, είναι ωφέλιμοι οι ανίκανοι και άχρηστοι πολιτικοί –γιατί θα φτάσουμε γρηγορότερα στο δεν πάει άλλο;- ή συνηθίζουμε με γρηγορότερο ρυθμό στην αναξιοπρέπεια και την ρουφιανιά και παραδειγματίζουμε έτσι και τα παιδιά μας που αφού τους ξεσκίζουμε το μέλλον με την εγκληματική ανοχή μας επιπροσθέτως τους εκπαιδεύουμε για υπάκουους υπηκόους;

σ.σ., Το κείμενο γράφτηκε πριν από τρεις ημέρες. Σήμερα το πρωί στην εκπομπή του ανεκδιήγητου Αυτιά είχε ζωντανή σύνδεση με ένα καφενείο στη Νίκαια. Με μεγάλη μου χαρά, άκουσα αυτά που αναφέρω παραπάνω. Κατάλαβα ότι αρκετοί σκεφτόμαστε το ίδιο. Τι μένει; Να συνεννοηθούμε
σ.σ., αφού μας βάλανε να στραβοκοιτάμε το παιδί του γείτονα που τρώει μεγάλο σάντουιτς, τον γείτονα που έχει μεγάλο αυτοκίνητο, το σοβαρό και αμίλητο νεαρό στην πολυκατοικία μας γιατί θυμίζει τρομοκράτη, τώρα θα ρουφιανεύουμε και όποιον καπνίζει...
Σ.σ., άκουσα στην τηλεόραση ότι ο πρωθυπουργός ως μη καπνιστής είναι ένθερμος υποστηρικτής του μέτρου. Λέτε να μας υποχρεώσει να αγοράσουμε και καγιάκ;
Υ.Γ., Ήθελα να’ ξερα αν μας πουν να πάνε να…, θα πάμε;

Βασίλης Στεφανάκος


Φυλακές Λάρισας

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010